در را بط با مشا عره

این تصویر ، د ر را بطه با عنوان مشا عره در ج گر دیده است. 

مشا عره .

مشا عره توسط پنج شا عره که نام هر یک در ابتدای اشعارآورده می شود.

پر وا نه میلا نی میبدی : آ نچنان دل به برازرندگی ها یش با ختــــــم

                                     که در آ مد پدرم ، کار خودم را سا ختــــــم

خا نم فروزنده ا ربـا بی :  ما را هیـان راه وفـا ، دل شکستـه ا یـــــــم

                                     دل دا ده ا یم و ،درره عشقی نشسته ا یـم

خا نم نزهت پـو لا دی  : من و د ل به یا د سا قی ،بنشسته در کناری

                                    تو ا گر به جمع آ یی ، بشود عجب نشستی

خا نم پـدیـده میلا نی  : یک بهارو یک سبد گل ، هدیه دارم بهرخو با ن

                                   گفته ا ندخو بان زیا دند ، لیک ا ندرشهرخو بان

خا نم اطهره پو لا د ی : نـظـیــر تــو  نـبـا شـــد ، گــل عـــــــــــذا رم

                                  هـمـــا ره نــا م تـــو ، د ر د ل بــیــــــــــــا رم

پروا نه میلانی میبدی : من نـشـا نهـا دا رم ا ز آ ثا را جبـا ری ی کـو چ

                                  گشته محصو ل حضورم درجها ن ا زکو چ پوچ

خا نم فروزنده ا ربا بی: چه شـد کـه رفـتـی و ، با رفتنت تو ا نم رفت

                                  تـو گو ئـی ا ز تن رنـجـو ر من ، رو ا نــم رفت

خا نم نزهت پو لا دی :  تـو نیز د ر ا ین عا لم ، پیو سته خدا جو با ش

                                  د ر ذا ت خـدا و ند ی ، من کـبــــر نمـی بینـم

خا نم پـدیـده میلا نی : مهتا ب حضورم را ، مهمان شده ا ست آ فتاب

                                  من را نبـرد هر گـز ، د ر تا ریکی و د ر خو ا ب

خا نم ا طهره پو لا دی : بــه آ را مش رســــــم بــــا د یـــد نت یــــا ر

                                   تـو هستـــی منبـــع مهـــر و ، تـــو د لـــدا ر

پر وا نه میلانی میبدی : را هی که بشربه جنـگ کشا نـد ، ره نیست

                                   بر کر سی ی شرو ننـگ نشا نـد ، ره نیست

خا نم پـدیـده میلا نی :  تما م آ سمـا ن من ، آ بی و پر ستـا ره شـد

                                  ا زآن دمی که ابررفت قشنگی هانظا ره شد

خا نم نز هت پو لا دی : درخت تا ک شعرم ، ریشه درمیخا نه ها دارد

                                  و لی ا ینجا کسی ، طعم شرا بم را نمی داند

می دانم که می دا نید.

{ برگزیده ا زمجمو عه مقا لات " فردا چه خواهد شد.؟!" به قلم پروا نه میلانی میبدی}

می د انم که می دانید

غم و غصه و اندوه ، عاملی جان فرسا و جسم شکن است.

می دانم که می دانید ، هر کس را طول عمری  اجتناب نا پذیر است.

و می دا نم که می دا نید ، گزیرو  گریز ی ا ز غلظت  معضلات نیست.

و با لا خره می دا نم که می دا نید ، بدون کمترین وقفه حیات جاریست.

چه در خواب  و خور باشیم و چه در تکا پو ، جملگی حول محور روز گار

با شتا بی تعین شده  در دورا نیم . یعنی قا در به تغییرشتاب زندگی ی

 خود نیستیم ، حتی ا گر در خواب و یا رخوت و سستی بسـر بـریـــــم.

همه ی ما ، درا ین مسیر دورا نی ی زندگی ، غمهـــا و شــا دیهــا ی

 بسیاری را تجر به می کنیـم که مجمـو ع حـا صلش ، مقـا ومت مـارا

 فرا هم می سازد. حال ا گر بخو ا هیم به یکی ا ز ا ین دوپدیده بها ی

بیشتری داده و پیو سته به حجم آن به پر دازیم و ابعا دش را گسترش-

بیشتری ببخشیم ، در ترا زوی  تک  کفه ای ی ذهن خود ، دچاراشکال

توزین گردیده و تناسب مقا ومت و پا یداری ی خویش را مختل گردانده

و بدین طریق شور را شیرین و شیرین را شو را نگا شته و موا زنه ها ی

مو جود و طبیعی را د گر گون سا خته و بدین طریق ا زمحور گردو نه ی

نر مال رفتاری و درست کر داری و صحیــح ا نگاری  خـا رج گـر دیـده و

صد مات  شدید و گاه جبرا ن نا پذیری  به سیستم جسمی و روحی ی

خویش وارد خوا هیم نمود . به خصوص ا گربر هم زدن توا زون ، بیشتر

در جهت  منفی باشد تا مثبت.

حال چه با ید کرد .؟ چاره  چیست .؟ چگو نه می توان حجم داشته های

مثبت و مفید را ا فزا یش دا د .؟ و ا ز فرسا یش "سـا یکـو سـو ما تیکی"

جلو گیری نمود.؟

بشر ، هما نند شها بی  نورا نی و زود گذ ر ، حضورعینی اش در زمین

به پا یان رسیده و ا دا مه ی حیات را درجا و دا نگی تجربه خوا هد نمود.

برا یش عبورا ز سیاره ی زمین ، به مثا به ی  ورود به بازار و خرید کا لا

می با شد. کا لا یی که بهایش را با ذهن و شعور معرفت و اندیشه و

لیا قت خود می پر دازد. بدون آ نکه ذره ا ی پارتی بازی و یا زمین بازی

در کا ر با شد . به گو نه ا یکه  متدا ول ا ین سیاره ی نا پا یدا ر مدور و

آ ز ما یشگا ه خا کیست .! 

بنا بر ا ین بیا ئیم با نیرو ی ا د را ک را یگا نی که  "آ فـریـد گـار هستی"

د ر ا ختیار ما ن قرار دا ده  و با شر کت در تشکلهای ا ند یشمنـدا نـه ، 

بهتر ین دستا ورد ها ی   ذهنی را  بر گزیده و  سطح هو شمندی  های

 شعور خود را در راستای  گزینش  بهتـرین  داشتــه هـا ی  مـو جـو د 

افزایش داده  وبدینسان  ارزشمند ترین کا لا ی مـا نـد گــا ر را ا ز ا ین

با زا رگردون روز گا رنا پا یدار ، برای حیا ت جا ویدخویش فرا هم سازیم.

بدون آ نکه  عوا مل فر سا ینده  روحی جسمی "سایکو سو ما تیکی "

را ، در حضور گذرا ی خویش شدت بخشیده و روز به روز نا توا نترگردیم.  

 

 

دلم می خواد ماهی باشم

من میخوام ماهی باشـــــــــــــــــــــــــــــم

نه ماهی ی تنگ بلور

من می خوام ،برم تو در یا هـــــــــــــای دور

برم اونجا یی که ، آزادی با شه

دلا از غصه و غم ، خالی باشـــــــــــــــــــــــــه

کجاست اون دریا.؟! که جای شا دیه

توی آبهای بلورش ،جای صد ها ما هیــــــــــــــه

من می خوام ، ماهی باشم

یه ماهی ی بی غــــــــــــــــــــــــــــــــــــم و درد

تو دلم یه عشق گرم ،خو نه ام تو آب سرد

آ خه از تنهایی گشتم دیونه

دیگه این تنگ بلور ، یه زندونــــــــــــــــــــــــــــــــــه

هر کسی عا شق شده ، خوب می دو نه

زندگی بدون عشق ، به خدا یه زندونه

من می خوام ماهی باشم

برم اونجایی که ، آزادی با شه

 

 {با سپاس مجدد از خانم "افسا نه صفر پور" بخاطراشعار زیبا یشان}

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در وصف دوستان خوبم "انجمن زنان امروز"

خانم افسا نه ي صفر پور ،يكي از بانوان فرهنگي وشاعر ، نويسنده و

 هنر مندي نقاش و بسيار با ذوق و علاقمند به حقوق بشر و حامي و

طرفدارحقوق با نوان  بوده و از توانمندي بيان ودرك ذهنـــــــــي  ي

شا يسته ا ي ، برخوردارمي باشند.

د ر ا ين فضا ، با هم  به ا شعاري ا زا يشان مي پردازيم.

دوستان خوب انجمن

د ر جهــــــان دلــخوشي ي من ،گشتــــه اكنـــــون انجمن

د و ستــــا نـي بــــه زخـــواهـــــر بــاشـــــــــدم در انجمن

هر يكي خوشرو تر از آن ديگري

همگي نيكو بوند چــــون بنگري

يك گـــــــــــــــــــــــــر و هـي در پـي ي گشت و ســــفــر

مي شـــــويــــــــم هـمــــــــــرا ه ، در سيـــــــرو ســــفــر

انجمن ، كا نون مهرو الفت است

در دل هر يك ، گنج راء فت است

انجمن ، با شــــد حـكـيــــــــــــــم ر و ح و جـــــــــــــــــان

گــر بـد نبــال صفـــــــــائـي ، آدرس آنـــــــــرا بــــــــــدان

" با سپاس از خانم افسا نه  صفر پور"

سیزده بدر

              

                

  خدارا  شکر که سیـــــــزده بدر  به همـه ی عــزیــزان  همـــوطن

خو ش گذشت ، با آرزوی  آنکه همیشه ی ایام بر وفق مرادتــــان

بوده و با شادی و خرمی و پیروزی و سرافرازی ی جها نی سپری

کنید ، ادا مه ی زندگا نی  پر بار و پر ثمرو  دل انگیـــــــــــــــــــــز را

در محضر استاد اعظم

{بر گزیده از مجموعه مقا لات " فردا چه خوا هد شد.؟!" به قلم پر وا نه میلانی میبدی }

در محضر استاد اعظم.

برای دست بو س استاد کهنسال فرزا نه ام رفته بودم که کتا ب د و امضا ء یی را به من هد یه کرد.

امضا ء اوٌل متعلق به نو یسنده ی آن کتاب بود که در جوانی از شا گردان  سا عی ی استاد کهنسال

 بوده و امروز خود استادی بلند پا یه و اندیشمند می باشد. و امضا ء دوم  مربوط به استاد کهنسال و نازنین که از او بسیار آموخته ام ، ایشان در این ایام وموقعیت سنی  بعد از مطا لعه ی  کتابها ئی که

از فرهیختگان هدیه می گیرند، امضا ء دوم نموده و به کتا بخا نه ی شخصی ی من هد یه می کنند.

از استا د گهنسال تقا ضا نمودم  که به هنگام ملا قات با استاد میانسال من را هم با آن ادیب فرزا نه آشنا کند، استاد کهنسال  فر مو دند : ممکن نیست که چنین تو فیقی نصیبم شود ، زیرا در حال حا ضر برزگان علم و

ادب هم به لحا ظ تنگی و قت  ا یشان در نو بت  دست بو سی قرار دارند.

و خو د شان هم بطو ر نا با ورا نه به  مهما نی  خصو صی آ ن دانشمند فقیه راه یا فته

 و آ ن کتاب مذکور را ا ز دست آ ن بزرگوار هد یه گرفته  که سپس  به کتا بخا نه ی خصو صی ی من    

   به جهت پایداری بیشتر ا هد ا ء نموده ا ند.

من بسیا ر متعمق شدم، و د ر ا ند یشه ی  اینکه  حتما ْ را هی برای ملا قات من با آن استاد میا نسال

د ا نشمند و جو د خو ا هد د ا شت ،ا مٌا چگو نه  و چطو ر!؟.

بعد از تفکر  فرا وان نقشه ی  زیبای آ ن را ه ارزشمند را یا فتم، آنهم بگو نه ای استا دا نه

که آ ن اد یب گرا نما یه نیز د ر د یدار نیمه خصو صی اشا ن با من ، شتابا ن بو د.

اصو لا ْ برای دیدار با فرزا نگان نبا ید حتی یک ثا نیه را هم از دست داد و من به لحا ظ 

حفظ ا ین  ا ند یشه، روز ملا قا ت که یک بعد ا ز ظهر د اغ تا بستا ن بو د با وسیله ی ی عمو می ی 

دا نشجو یی خود را به میدان ...رسا نده و ادا مه ی مسیر را پیا ده و نفس زنا ن طی نموده

و خا نه ی ویلا یی استا د میا نسال را یا فتم. هنو زو قت با قی ما نده بود  و من حدود 

بیست دقیقه در حوا لی ی منزل ا یشان زیر سا یه ی یک درخت ایستا ده  و نبض سا عت را

می شمردم تا آ نکه دو دقیقه

به چهار بعد ا ز ظهر و زمان ملا قات رسید و من  را س سا عت چهار  زنگ منزل استاد را به صدا

در آورده ولحظا تی بعد زن جوان سرایدار درب را برویم گشود ومن را به نام خواند و گفت ،

استاد در انتهای

ویلا در دفتر شا ن که زیر درختان پشت استخر قرار دارد منتظر شما هستند.

 و خود به همراه دو بچه ی

کو چکش از پله های زیر زمین زیر سا ختمان اصلی پا ئین رفتند. که احتما لا ْ  اطا قشا ن آنجا بود.

وقتی من وارد دفتر استاد شدم سه نفر دیگر را در آن دفتر محقرا نه و ساده و مملو از کتاب که چند صندلی ی لنگه به لنگه  کهنه  هم اطراف میز مستعمل استاد بو د قرار داشت  مشا هده نمودم

و هر سه نفر به نظر  بسیار محترم می رسیدند.

استاد فرزا نه من را به آن سه با نوی  گرامی معرفی نموده  و همه ی ما برای اولین بار

 یکدیگر را ملاقات می نمو دیم . د ر ا ین لحظ  ا ستاد با بیا نی آرام از من خوا ستند که

روی تنها صندلی ی خا لی که نزدیک میز شا ن بود بنشینم  .

من خیلی خسته و تشنه بودم ولی به نظر نمی رسید آنجا مکان  فر ما یش با شد.!

سکوت خسته کننده ای  بر فضا حا کم بود. هیچکس حر ف نمی زد و تصور نمی کنم کسی

در محضر آ ن استاد که ملبس به لباسی حقیرا نه و بعبا رتی درویش ما با نه بو د ، آ نهم

د ر آن دفتر ساده که  در انتهای آ ن ویلای نیمه مجلل در کو چه با غهای شمیرا ن قرار داشت

،جرات سخن گفتن را  پیش از ایشان داشته با شد. دلم می خواست فر یا د بزنم  در دل

آنهمه سکوت دلگیر. دلم می خواست مثل همیشه در کپسول تنها ئی ها یم با صدای بلند

برای دل زیبا پسندم آ واز بخو ا نم .

همه می دا نیم که در فضای سکوت ، او قات کند تر از همیشه سپری می شوند، آنطور که

گو ئی ثا نیه ها  د ر آغو ش زمان بخواب می روند و یا چیز ها ئی دیگر.

 آنقدر که گو شهایم را برای شنیدن حرف و کلام تیز و آ ما ده کرده بودم که هر از گا هی

صدای قورت

دادن آب دها ن آ ن با نو ا ن محترم ملاقات کننده را می شنیدم ، و لی چو ن من نفر آخر بودم

 که به آن جمع پیوسته بود و نمی د ا نستم  پیش از ورود من، سخن آ نا ن حو ل چه محوری می چر خید ، لذا

 مثل بقیه پذیرای آ ن سکو ت سنگین و تلخ بو ده و گه گا هی جای پا هایم را عوض نموده و

این یکی را روی آ ن یکی می ا ندا ختم و با چشما نم  فضا را دور زده و توی دلم به هر ذره ای

نمره می دادم.

بدین طریق سا عتها در چند دقیقه و شا ید هم فقط چندین ثا نیه سپری شده و سر انجام

 استاد فرزا نه

با لحنی نیمه خشن خطاب به آ ن با نوا ن محترم  فر مو دند :

  این خا نم نویسنده و شا عربسیار وقت شنا س هستند ، من راس سا عت چها ر با ایشا ن ملا قات داشتم ، ملا حظ فر مو دید که بموقع تشریف آ وردند ولی شما ها  دیر تر از وقت ملا قا ت خود آ مدید.

من که بیکار نیستم  و تما م لحظا تم پر است ، بعد از ایشان هم دو باره  ملا قات دارم و

 حا لا مجبورم از وقت این خا نم صرف پا سخ دادن به سوآلات شما کنم.

آ ن خا نمهای محترم  از من عذر خوا هی نموده و من در دلم  پارتی بازی نموده و یک نمره بیست

وچند ستاره و صد آ فرین به خودم دادم.  در همین موقع یکی از آن خا نمها که فهمیدم 

 مقیم آ مریکا و دیگری

نیز سا کن کشور کا نا دا و هر دو نیزر دکتر هستند و تو سط با نوی مکرم سوم  به دیدار استاد اعظم شرفیاب شده اند خطاب به استاد اعظم فر مو دند : اگر اجازه بفر ما ئید  دلار ها ئی که برای

تقسیم بین نیاز مند ان به حضور تا ن آورده ایم تقدیم کنیم.؟توی دلم گفتم " آخ جون " .

و بعد از تقدیم دلار ها ، یکی از آن خا نمها ی گرامی سو آل فر مو دند، استاد نظر شما  را جع به علم نوین  هما نند سازی انسا نهای آز ما یشگا هی چیست .؟  

به نظرم سوآل خوبی بود، آنهم از یک استاد فقه و فلسفه منطق و اندیشه . که در همین لحظ استاد اعظم بر آ شفت و خشمگینا نه چنین پا سخ داد.

این حر فها چیست خا نم ، این دخالتها در کار پر وردگار عظیم الشان ، آن قادر منان 

نها یت گستا خی ی بشر را می رسا ند. با ید با آنها مقا بله نمود ، دو لتها در سیر کردن شکم  انسانهای کرسنه ی طبیعی ی جهان وا ما نده اند ، حالا می خواهند آدمهای مصنوعی هم درست کنند.؟! عجبا ، عجبا .

آن خا نمهای محترم از ترس به صندلیها چسبیده بودند که من به لحاظ تغیر مو ضوع

خطاب به استاد اعظم عرض کردم : خانم دکتر من دیشب که با خدا حرف می زدم ازش خواستم که ....

در همین موقع استاد حرف مرا قطع نمود و گفت : شما با خدا حرف می زدید.؟

گفتم بله بهش گفتم تو که  بی همتای جها نی ..

دوباره حرفم را قطع نمود و با خشونت تماتم خطاب به من گفت ما که هستیم که با آن رب جلیل

 حرف بزنیم ، ما که هستیم که به آن وجود  دائم الوجود "تو " بگو ئیم ، با ید بگوئی  گفتم

 "ای بزرگوار یگا نه ی عالم هستی ، ای ذلجلال ولاکرام ، ای..

که من تازه دوزاری ام افتاد که از نظر ایشان  چه کرده ام ، نگاهم به آن سه خانم گرامی افتاد

که دیدم  مرا با ترحم می نگرند ، آنگو نه که انسا نهای حلال زاده ی روز گار به مر دمان 

 بخت بر گشته ای که  توسط جنا یتکاران بسوی قتلگاه برده می شوند می نگرند.

نا گها ن تیر ثا قب و لیزری ی خدا دادی ام را که با هیچ ثر وتی در جها ن عوض نمی کنم

 از کمان اندیشه کشیده و در فضای منجمد و دوست نداشتنی رها نموده و خطاب به آ ن

 استاد  میا نسال  ادیب و فر هیخته ، با تکنیک  سهو لت بیان یک روستا ئی ی ساده گو  و خا لص حضور صحبت او را قطع نموده  و

نگذاشتم از  دیگر اسما الحسنا  و ا لقاب آ ن دادار توانمند  که در عمق نسوجم جاریست ،

 فیلیسو فا نه و دانشمند ما با نه ردیف نموده و فا صله ی صا دقا نه ام را با آ فریدگارم  افزایش داده

 و از ذات اقدسش دور و دور ترم گر دا ند ، چنین عرض نمو دم.

خانم دکتر ، آ یا شما داستان  آن "شبان" را با "حضرت موسی" شنیده اید.؟

من دوست دارم در تمام طول عمرم  دقیقا ْ هما نند آن "شبان" و با هما نتکنیک بیا نی با آفریدگارم صحبت کنم ،و شما هم  به گو نه ی "حضرت موسی " با پر ور دگا رتا ن ارتباط بر قرار کنید.

در همین موقع  استاد  عزیز  صدو و هشتاد درجه تغیر خلق و بیا ن داده و مهر با نا نه به من

نگریست و مرا لفظا ْ مورد مهرو  محبت قرار داده و حضور من را در خدمتشا ن به فال نیک گرفته و خواستند در هنگام ارتباط با خداوند یگا نه ، با همان حالت خا لصا نه ی "شبان "ی، ایشان را هم

 دعا کنم . که منهم تقرب عالما نه ی  حضور پر بار و فر زا نه ی  استاد اعظم را در محضر  پر وردگار

از بر کات دوران خویش دانسته و در حا لیکه آ ن سه با نوی  گرامی با چشمان روشن و

 آرامش خا طر و فارغ از ترسی که تا چند لحظه ی پیش داشتند به من می نگریستند و با سکوت ،

 حضور و الفا ظم را تائید می نمودند از اینکه آ ن بعد از ظهر داغ را درآ ن فضای نیمه خنک

 در محضر شان سپری نموده بودم ابراز خو شحا لی نموده و متعا قب تعارف استاد اعظم 

 هر یک چند دانه از تنقلات درون ظرف روی میز فر سوده بر داشته و آنها  دست استاد را

 به رسم ادب بو سیده و خدا حا فظی کرده و رفتند. و من ما ندم و استاد و حر فهای آ سما نی

و رویتهای آشکار و رو یا های ا لهی .

        

 

 

 

 

 

 

جلوه های زیبا

پـروا نه ، بیا که گفتن آ غا ز کنیـم    ا ز عمر گذ شتما ن ،سخن سازکنیم لب با زکنیـم و گفتنی ها گـو ئیــم    ا ز گفتـه بـه نـا گفتـه دری بـا ز کنیم  نـا گفتـه نما نـد سخنی چون هرگز    یک بــا ر دگـر ، ز ا وٌ ل آ غــا ز کنیم

پیام شادی

با درود و ســـر شـــار:ضمن تشـکــر از عزیزا نی که به طروق

گو نا گون ،تبریکات نوروزی را ابراز داشتــه اند به اطلاع همـه ی

اعضا ء محترم " با نوا ن دانشگام " می رسا نیم که در ســو مین

هفته ی فر ور دین ، دراولین جلسه ی گرد هم آئی ســال جـدید

با حضور معطر خویش"عصر گاه شعر و سخن " را مزین فر ما یند.