تاريخ : دوشنبه 30 اردیبهشت1387 | 6:18 بعد از ظهر | نویسنده : پروا نه میلا نی میبدی
 پل
دیری نخوا هد پا ئید که همه ی ما ، بدون استثنا و بدو ن تعارف ، از پل حیات نا پا یدار و موقت
زندگی عبور خوا هیم نمود. بدون آ نکه کمترین اجتناب و یا گریزو گزیری  داشتـــه باشیــــم .    
و برا ستی این وا قعه ی به نظر شو کران و نا مطلوب از چه عمق زیبا و وصف نا پذیری
بر خور دار است  که هر گز در شعور آنها که  در این خا کدان  مدور و خود سر گر دان حرص و
آز خویش را به اشکال حیوا نی و به زور و تعدی بر حقوق حقه ی دیگران ار ضا ع می کنند
 نمی گنجد. 
کلید رها یی  آنها از این او ضاع و احوال  خفت آفرین . تنها در  خلوت نمودن با خدا وند و 
 نا له ها  و گر یه های شبا نه است . زیرا پر ور دگار یگا نه ، انسان را  برای  دنیا پرستی  و آنهم به قیمت  گزاف تعدی  و قصب  حق و حقو ق مظلو مان خلق نفر مو ده است  که
چنین و چنا ن شود  که می بینیم.
شخص مکرم و محترم و اندیشمند ی او قات روز را  به تحقیقات علو م و فنو ن  رایج زما نه
می پر دا خت و شبا نگا هان اندکی  خوا بیده و بیشتر را با گفته گو  و رازو نیــــــــــــــاز
با پر ور گار خویش پر دا خته و بسیارنا له می کرد و می گریست .
همسرش که متو جه ی نجوا و نا له و ضجه های شبا نه ی  او می شود، پنا ن و آهسته و آرام آرا م گریسته و می گو ید :  پر ور دگار  همسر من مو جو دی بسیار  محترم و  با ایمان و خیروفدا کاراست، پس چرا چنین دردل شب با تو غمگینا نه و درخفا نا له و زاری می کند.؟
می دانم که او از محضرت چیزی را می طلبد  که هر انسان  ا ندیشمند و فر زا نه  ا ی طا لب  آ ن است . پس مر اهم آ ن ده  که او ا ز تو می خواهد.
بعد از گذشت شبهای  بسیار  و نا ظر بودن تکرار  همان  احوالات شبـــــــا نه ی همسرش  و گریه های پنها ن خویش ، سر انجا م روزی  حقیقت تعقیب او را در شبا نگا ها ن  و بغضها و اشکهای  آ را مش را  بر ا و ا فشا کرده  و می گو ید : هر چه را ندا نم ، این را خوب می دانم 
که تو چیز ارزشمندی را از محضر حضرت حق طلب می کنی و به همین خا طر  منهم با تو 
اشکها ریخته و آ نچه را  طا لبی می طلبم . فقط دو ست دارم بدانم مطلوب تو چیست.؟
که منهم ، همگام و همزما ن وهمزبا ن با تو از آن "رب جلیل و ذلجلال ولاکرام" طلبیده ام.
همسرش در حا لیلکه سر به زیر افکنده  و دوست ندار د رطو بت چشمها یش آشکار گردد. 
بغض کنان می گو ید : همواره ازا و چیزها یی را می طلبم که برایم ما ندگارو جا ویدبا شد.
و به هنگام پر وازم به  جهان پا یدارو ابدی با خود همرا ه داشته با شم.
مثل معقو له ی  عقل ، شعور ، معرفت ، شرف ، حیثیت ، آ برو ، و هر آ نچه که در آن سفر
بی باز گشت و پا یدار بشریٌت را خشنود و رستگار می سازد . و با نا له و ضجه از محضر
پر فیض و بر کتش همه ی اینها را  برای دیگر بند گانش که از فر ط خستگیهای  مشغله ی 
پر حجم رو زا نه به خواب ناز فرو رفته اند نیز  طالبم ، حتی برای  ظالمان و ستمگرا ن
 روز گا ر. زیرا  آنچه  که نجات بخش بشریٌت از تنگنا های هو لناک  مو جود روز گار را ن
 می با شد ، فقط همینها  یی هستند که  مر دما ن شرور و ظالم و  دور از خدا را از خواب 
جها لت و غفلت و نا دا نی بیدار خو ا هد نمود. و همین راز و نیاز های شبا نه و مطا لبا ت 
من از در گا ه  پر کرا مات  "حضرت حق تعا لی " ست  که روز هــــای  صبــــــــــو را نه ی
 زند گی ا م را  جا ری می سا زد . در خلوت شبها در محضرش گریستن  آ نقدر آرام کننده
است  که هیچ شادی و شا دما نی دنیوی  برابر و جا یگزین آن  نخوا هد شد.
اگر چه  خر سندیها و شعف و شا دما نی های سالم و مفید زندگی ی دنیوی معقو له ا ی
مطلوب و" پسندیده " هستند، چنان که " عا بدی " به " کا ئنی " را جع به " کما لی "بالا تر
از ا ین محمو له ی اخروی اول و معقو له ی دنیوی  آخر سفا رشی ننموده است.لذا ما نیاز
پیو سته بر آ نیم  که در نقش  جها نیم  ، و لا غیر.
 
  { بر گزیده از سری مقالات "فردا چه خواهد شد.؟" به قلم  /پر وا نه میلانی میبدی /}  
       
 


تاريخ : شنبه 21 اردیبهشت1387 | 8:26 بعد از ظهر | نویسنده : پروا نه میلا نی میبدی
   { بیست و دوم  ا ردیبهشت ، روز " پر ستا ر" بر تما می ی ا ین عزیزان خجسته باد.}

خجسته باد شب و روز همه پرستـــــــــــــــاران

که حا فظنـد و نـدیـمـنـد  ز بـهـر بـیـمــــــــــــاران



تاريخ : جمعه 20 اردیبهشت1387 | 11:47 بعد از ظهر | نویسنده : پروا نه میلا نی میبدی
                         

 

 { این مشا عره را به هموطن موفق و افتخار آفرین خانم " گلی عا مری " هد یه می کنیم.}                  

دوستان گرامی ، برای تنظیم ا ین مشا عره مجازی که بین من و استـــــــاد غزل معاصر

روانشاد  " محمد حسین شهریار" صورت گر فته است ،  اینجانب "پروا نه میلانی میبدی " 

با صرف سا عتها وقت ، سرا نجا م توا نستم با گزینش غزل ز یبا ی" حا لا چرا "ا ین حا صل

را به حضورزیبا شناستان تقدیم داشته و ا میدوا رم مقبول طبع لطیف ظریف اندیشـــــــان واقع شود.

ش:آمدی جا نم به قربا نت و لی حا لا چرا        بی وفا حا لا که من افتــا ده ام از پــا چــرا ؟

پ:ای دریغ ازروزگا را ن و دریغ ازاین زمان       کس نمی داندچه سخت بگذشت همه ایاممان

ش:نوشدارویی وبعدازمرگ سهراب آمدی       سنگدل ا ین زود تر می خوا ستی ، حالا چرا؟

پ:این دل شوریده ی من مبتـلاتـرازتـوبـود       لیک ، ا ز شـوریده حا لی ی تو بود بی ا طلاع

ش:عمرمارامهلت امروزوفردای تونیست         من که یک ا مروز مهـمــان توا م ، فردا چـرا؟

:انتهای عشق شیرین رامکن توشوکران         شو کران بسیار سخت است ا ز برای د لبران

ش:نا زنینا ، ما به ناز تو جوانی داده ا یم          د یگر ا کنـون با جـوا نا ن نا ز کن ، با مـا چـرا؟

پ:انتظارم بود ، یک روزی من و تو روبرو          ا نـدکی زآن فصل شیدا یی ، داشتیـم گفتگو

ش:وه که بااین عمرهای کوته بی اعتبار         این همه غافل شدن، ازچون منی شیداچرا؟

اینک این حرفهامزن زودترمیگفتی توکاش        دردعشق خفته را پیش ترمی کردی توفاش

شورفرهادم بپرسش سربه زیرافکنده بود       ا ی لب شیـرین ، جـواب تـلـخ سـر بالا چـرا؟

پ:ابر پر باران چشمم بی اما ن و بی صدا        بس شبا نگا ها ن که می با ریدروی گونه ها

                             ش:ا ی شب هجران که یکدم درتوچشم من نخفت                                    

                              ا یـنـقــد ر بــا بخت خــواب آ لــود من ، لا لا چــرا؟                                   

                              پ:ا ینک آ ثاری نما نده است زآن همه شورو صفا                                  

                               حیف آ ن ا نـدام بـالا را ، کـه روزی بـود چــو " آ "                                   

                               ش:آسمان چون جمع مشتا قان پریشان می کند                                 

                               در شـگـفتـم من ، نمی پـا شـد زهـم دنیـا چـرا ؟                                 

                              پ:ا ســم دنیــا را مبـر ، لبـریـز می گــرد م ز درد                                  

                               درد ها در ما ن نمی گیرند ، در ا ین ا و ضا ع سرد                                 

ش: درخزان هجرگل ،ا ی بلبل طبع خزین        خا مشی شرط وفا داری بود ، غوغا چـرا؟

امشب این جان مرامهمان کنیدپروانه وش        تا بیـا سـا یـددر آ تش ، ا زغم سـو ز د لش

:شهریارا ، بی حبیب خودنمی کردی سفر        ا ین سفر را ه قیامت می روی ، تنها چرا؟

 

                                " منتظر مشا عره های بعدی ، با دیگر بزرگان شعر و ادب پارسی با شید."

 



تاريخ : جمعه 13 اردیبهشت1387 | 8:44 بعد از ظهر | نویسنده : پروا نه میلا نی میبدی

شبـــکی ، شــا ه پـرکی ، خــو شگـلـکی         بکشیـــد تـو ی اطــــا قـــم ، ســرکی

خیـره گـشتــم  بـه قشنــگی ی پــــرش         پـرکـش ، فـکـــــــــر مــرا ، قـلـقلـکی

رقص کنــا ن ، گـرد چــرا غ د ر پـــــر و ا ز        ذ هن من ، رفت بـــــــه ا و ج فـلــکی

کی نخستین پـر پــر و ا نـه کشیـــــــــد؟           د ر آ تـلیـــــــــــــه ی پـاک مـلـــکی !

ا ین هـمـــه نقش و نگـــــا ر زیبــــــــــــــا           بـر نبستنــــــــــد بـه بـا لـش ا لـکی

عشو ه ا ش را که به شمــع و نو ر ا ست           نتـو ا ن گفت  کـه بـا شــــــد کـلــکی

بـا ل ا و ، قـصــه ی قــو س و قــزح ا ست          پـر ا و ، نیست چــو پـو ست فـنـــکی

گـر بـچـیـنـنــــــــد ، پــــــــرو بـــــا ل ا و  را          گی بیــارزد بـه جهــان ، یک تنــــکی؟

یـا کـه آ ن ، نــــا م قـشـنــگ و نـیــــــکـــــو         نـگـذارنـد و ا ســـه هـر ، خـــا نـمـکی

نـقــش ا و ، قــا لب ا ین مـعــنـــــا شـــــــد         گــرد نـو ر ، رقـص کـنــد هـر شبـکی

را ز ا ین رقـص و ، پــــــر رنـــگـــــــا رنــــگ         نتـــو ا ن گفت ، یـا شنـو د ا ز کسکی

و قـتـی بـر گـشتــم از آ ن عـــا لــــــم فـکـر        رو میـزم سـو خته د یدم، اون طفلکی

گـر یــه کـردم ، کـه کــــــا ش ا ز ا و ل شب        بـستـــه بــو د م ، د رکــه پـنـجــرکـی

بــه ا طــا قــــم ، نـمــی آ مـــد هـــر گـــــز        کــه بــه جـــا نـــم بــزنـــد ، آ تـشــکی

کـی رود نـقـش و نـگــــــا رش ا ز یــــــــاد؟        آ ن چنان خو ش حر کات شـــاه پرکی.!

                             {بر گزیده ا ز کتاب " گنج پنهان"دیوا ن اشعار : پر وا نه میلانی میبدی :.}



تاريخ : جمعه 13 اردیبهشت1387 | 5:38 بعد از ظهر | نویسنده : پروا نه میلا نی میبدی

همهمه و سرو صدای بسیار ی حا کی از عدم  هم نظری و تفا هم وشبیه اندیشی سکوت فضا را  به حدی تهدید می کرد که  گو یی  سالن در حال انفجار صوتی قرار گر فتــــه است. بحث بالا گر فته و  به حواشی مطلب کشیده شده و دیگر از حو زه ی اجتما عی خود خارج   گر دیده و وارد معقو له ی  غیر کار شنا سا نه ی  سیا سی  افتا ده بود.

چند نفر معتقد بودند که البته هردو بهتر است. چند نفر هم می گفتند ،ما از بچگی شنیده-   ایم که اولی خیلی بهتر از دو می است. گروهی معتقد بودند از هر کـــــــدام کمـــــــــی بدنیست.  بعضی ها هـم می گفتنـد ، هــر گدام اش درد ســر خودش را دارد. بالا خـــــره یکـــی با فر یاد همه را به سکوت دعوت نموده و گفت ،اجازه بدید نظر یکی از بزرگتر ها را

بشنویم .  در این مو قع  دوست فرزا نه و نکته سنجی که همواره به رعایت جانب اعتدال در هر امری  شهره است و بعبارتی خا موش کننده ی آتش  منجر به تخریب اجتمـــــــا عات و تشکلات  ابتدا دو ستا نه و سپس ..... می با شد و همواره حرف آخر را زده واکثـــــــــــــراْ نظراتش مورد قبول همه گان قرار می گیرد  ، شروع به اظهار نظر فر موده و چنین گفتند.

دو ستان گرا می ، فرزندان عزیز، من با نظرات تک تک شما نازنین ها موافـقـــــــــــــــم ، و خوب می دا نم اعتقاد هر یک از شما در  برابر این سوآ لی که طرح شد مر بو ط می شــود   به شــرا یط زندگی فردی اجتما یی ی شما گرا میان. البته در گذشته  همه بر این عقیــــده   بو دند که "علم " به مراتب بهتر از ثر وت است . زیرا نه تنهـــا هیـــچ صــــــارقی قــــادر به صرقت آن نبود ، بلکه  مو جبات فراهم شدن ثر وت را هم  مهیا می نمود.

اماٌ امروزه شرا یط فرق می کند . و دیگر ضوا بط منطبق بر اصول عینی و شناخته شده ،        و حتی احتسا با ت علمی و ریا ضی تطا بق ندا شته ، تا جا یی که گاه ماشا هد و نا ظــر       معا دلات نا برابر و نا همگون ملمو س نیز می شویم....................................................

بنا بر ا ین  پا سخ به سوآل طرح شده ی امروز را ،  می  توا نیم در حاصل  جمع نظرات شماهموطنان عزیز داشته با شیم . بدون آ نکه  اختلا فی پدید آ و رده و  منجر به رنجش   یکدگرشویم. پس  سوآل این شد که " علم بهتر است یا ثروت.؟ "جواب را  در یک عبارت کو تاه  و بطور واضح و غیر آشفته وبقولی شفاف ، در ا ین جمله   حضور مبارکتان عرض می کنـــــم  و آن اینکه  " بستگی به زمان و مکان داردو ازهمین قوا نین تغذیه می کند و غیر."

:از پرش نا بجای  پاره ای حروف ، به ا بتدا ی خط بعدی ، پوزش می طلبم.ا ین نامر تبی د رصفحه ی قبل از ثبت ملاحظ نمی شود.:   

       { منتخب از سری مقالات "فردا چه خوا هد شد.؟" به قلم : پروا نه میلانی میبدی :}



تاريخ : شنبه 7 اردیبهشت1387 | 8:36 بعد از ظهر | نویسنده : پروا نه میلا نی میبدی
 

دهم ا ردیبهشت ، روزخلیـج فـارس ، و دوازدهم ا ردیبهشت ، روز معلٌــم

بــــر قـــرا ر و خــجـــستــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه بــــــــا د

                     « روز خلیج فارس »                                      « روز  مـعـلٌــــم »

خلیج فارس هستم من ، خلیج هرچه ا یرا نی «» از معلٌــم ، مشعـل علــم روشن است

نمی زارم وطن دزدان ، کننـدم مفت قـر با نی «» زین و جـود ، هر شورزاری گلشن است

بـرا ی مـادرم ا یـــران ، بـرا ی آن جـوا نـا نش «» آ نـکـه د رک کـرد گـفـتـه ی آ مـوز گــا ر

منم تنها خلیج فارس ، که دارم چشم بـارا نی «» هـر گــز ا و را بـــد نـیــــا مــد روز گـــا ر

بسی دزدان در یا یی ، برا یم خوا بهـا د یـد نـد «» د و لٌتـی کـه ا ین حـر فـه را تـر ویـج داد

ولی هر گز نفهمیدند ، زخشم شام طو فا نی «» ملـٌتش ا ز بـنــد جهـل ، آ ســو ده بـــــاد

دراین گردو نه ی عا لم مرایک مام ایران است «» مـا د ر هـر د ا نشی ، ا ین گـو هـراست

نمی زارم سر خود را ، به رو ی هیچ دا ما نی «» مهـد ژرف فضـل و ، فر هنگ پر ور است

برو ا ی ا بلـه  کودن ، که قصـدسـرقتـم داری «» د ر نـهـــا دش  ،  مــو ج ا یـثــا رو ا میــد

برو آ نجا که در د ات را ، کننداز ریشه درما نی «» هـر کـلا مش ، بـهـر شــا گـر دان نـویــد

من از جغرا فی ی ا یـران ، سجـلٌ ملٌیت دارم «» فـکــر و ا هـدا فش ، بـلـنــدو مـر دمــی

تودرگوشم مخوان هجوی ، ازآن تاریخ پنها نی «» مــظــهــــر تــطـهــیــــر نـســل آ دمــی

صبا دیدم که  دلسوزان ، خلیج فارس خوانندم «» بــی تـــو قـــع ، پـیـشـگــا م را ه راست

درون هر حبـاب من ، بـه پـا گـر دیـد طغیـا نی «» پـرچـشـم ا نـسـا نیٌت ، از ا و بـپـــا ست

به شورش آمدم ازعشق، زشوق آن رقصیدم «» نغمـه اش شیـرین ، کلا مش بـا حسـاب

مراغوغای خا صی بودبه حدٌی که نمی دا نی «» ا یــده اش روشن ، نـظـیـــر آ فـتــــــاب

همه " پر وا نه" هامن را ، تماشاگرچنان بودند «» ارزشش هـر جــا ، چـنــان تــا ج و نگین

که گویی درخلیج فارس ، به پاگردیده مهمانی «» حـد س مـا ر ا ، مـی رســا نـد بـر یقین

بیاای هموطن باهم ، بخوانیم نغمه ی شادی «» ای که چون "پر وا نه" هستی د ر جهاد

خلیج فارس هستم من ، خلیج هرچه ایرا نی «» ها ن  مــعـــــلٌــم ، روز تو فر خنـده بـاد  

  { شعر "خلیج فارس" ازاشعار نا مکتوب و سروده ی " معلم " بر گزیده از دیوان اشعار /پر وا نه میلانی میبدی /.}



تاريخ : چهارشنبه 4 اردیبهشت1387 | 11:59 بعد از ظهر | نویسنده : پروا نه میلا نی میبدی


تاريخ : چهارشنبه 4 اردیبهشت1387 | 11:32 بعد از ظهر | نویسنده : پروا نه میلا نی میبدی
     {بر گزیده از سری مقالات " فردا چه خوا هد شد.؟" به قلم : پر وا نه میلانی میبدی:}

خیلی خوشحال بودم . از شادی در پوست نمی گنجیــــــدم . اولین بار بود 

که دخترم می خواست  برای روز مادر به دیـــــدارم بیاد. اون نمی دونست

که من  همیشه انتظارش را می کشیــــــدم  که روز مادر ببینمش و حتی

اگر شده یک چوب کبریت نا قا بل هم برام بیاره  از نظر من مثل یک دنیاست.

بعضی بچه ها خیال می کنند که  اگر مادرشون ثروتمند با شه دیگه نیازی

 به هد یه ی روز مادر و یا روز تولد ندارند . در حا لیکه برای والدین بسیار

ارزشمند است که ا ز بچه ها یشان هد یه در یا فت کنند.

خدارا شکر می کردم که این آرزو را به گور نبردم و تنها دختر عزیزم دیروز

تلفنی مژده داد  که امروز بعد از ظهر، بمنا سبت روز مادر به خا نه ام می

خوا هد آمد از صبح زود به انتظارش بودم تا آنکه بعداز ظهر با شتاب

 در حالیکه  یک دسته گل زیبا و یک بسته قشنگ در دست داشت  ومن

اورا از پشت پنجره مشا هده می کردم ، ما شینش را پارک کرده و بطرف

 منزلم می آمد  شتا با ن به استقبالش دویده و پیش از آ نکه زنگ خا نه را

بصدا در آورد ، در را برا یش گشودم . در حا لیکه اشک در چشمانم  حلقه

بسته بود او را در آ غوش گر فته و به سینه فشردمش.

به او گفتم : همیشه  منتظر چنین روزی بودم که یکبار هم که شده روز مادر

بدیدارم بیا یی. گلها را از او گرفته و بطرف سالن پذیرایی پیش می رفتیم

 که دختر عزیز و در دا نه ام گفت : زرورق گلها را باز نکن .

گفتم ، آخه با ید در گلدان آب بگذارم که  چند روز تازه با قی بما ند.

در حا لیکه بسته ی قشنگ را روی میز می گذاشت  گفت :

به نه نه سلیمه گفته بودم که امروز بعد از ظهر بیا ید اینجا تا هدیه ی

روز مادرش را به او بدهم ، نمی دانم  چرا دیر کرده.

در حا لیکه بدنم یخ کرده بود گفتم : من مادر تو هستم  نه سلیمه.

سلیمه فقط یک کار گر خا نه ی ما بوده  روز مادر  به او چه ربطی داره.؟

دخترم در دا نه ام گفت: من در بچه گی ام همیشه در دامن  نه نه سلیمه

بوده ام و تو با پدرم پیوسته در سیرو سفر  بودی  بنا بر این  هد یه روزمادر

را همیشه به  نه نه سلیمه می دهم . هر سال به خا نه اش می رفتم

اشتبا ه کردم  گفتم امسال  بیا ید اینجا  وانگهی شما با آنهمه ثروت که

پدرم برا تون گذا شته چه احتیا جی به هد یه ی روز مادر داری.؟

من مثل سالهای قبل سکوت کرده و هر گز به او نگفتم که  مادر و پدر اگر

گنج قارون را هم داشته با شند. کمترین هدیه ایکه از فرزندانشان بگیرند

با لا ترین ارزش را برایشان دارد. اما دیگر بغض گلویم اجازه  حرف زدن

ندادو در همین موقع  نه نه سلیمه  زنگ زد و در را برایش گشــــــودم .

وارد که شد دخترم به استقبا لش  رفت و عا شقـــــــــــا نه یکدیگر را در

آ غوش گر فته  وارد سا لن پذیرا یی شدند .من ا ز هر دوی آ نها پذیرا یی

کرده و ناظر بر گذاری  روز مادرآنها و تقدیم دسته گل و بسته ی هـدیـــه

از طرف دخترم به نه نه سلیمه بودم. و تازه فهمیدم که سا لهـــــا ست

این مراسم قشنگ و دوست دا شتنی و زیبا ، در منزل  نه نه سلیـمــــه

رسما ْ بر گذار می شده است و من بیهوده و دیوا نه وار و عـــــا شقــــا نه

انتظار چنین روزی را  که هر گز در زندگی ام ظهور نخوا هد کرد می کشیدم. 



mouse code

كد ماوس