هنری

                            

                                        " یک ترا نه"                                          

                     همیشه برات گر یه می کنم ، فکر نکنی رفتی ا ز یـــــــا د.؟!

                     وقتی که چشمات به یادم میاد ، غرق می شم تو عمق نگات

                      دل من میـگـه  یـه روزی آ خر ، دستتـو می دی به دستــــــم

                      روی ا ین زمین ، یا تو آ سـمـون ، یـه روزی کنـارت هستــــــم

                      ا ز تنهـا یی هـا م  نمی گم با تو ، می تر سـم دلت بگیـــــــره

                      می دو نــم دل مهـر بـو ن تـو ، واسـم بهـو نـه می گیــــــــره

                      ا ز فرا ق تو ، ا ز د و ری تـو ، شب هـا تا ســحـر بـیـــــــــدارم

                      با عکست دا ئم حر ف می زنم و ،روی قلب خـــود مـــی ذارم

                      عـزیـز د لـم ، مـهــر بـو ن من ، زود بـود از پیشـم پـریـــــــدی

                      حرفهای خو بی وا سه تو دا شتم ، خیلی ها شو نشـنـیــدی

            ( تقدیم به آ نها یی  که به عنا وینی عزیزا نی را ازدست داده ا ند.)                                                     

                                                                        { سرا ینده " پر وا نه .م.م" .}
 

فرهنگی

                                        « روز  " پدر " خجسته با د »

سلام عزیزان  خوا ننده .هما نطور که می دانید  فردا  ۲۶ تیر ماه و مقارن با روز "پدر" و

تولد حضرت "علی"  می با شد که لازم دا نستم ا ین روز را ا ز طرف خود و دیگر با نوان

دانشگام  حضور همه ی  پدر های خوب و بزگوار و با صفا ی ا یرا نی  در هر کجای جهان

 که با شند تبریک عرض کنیم .و آرزو دا شته با شیم که صفات پدری را که هــــــدیه ا ی

ا لهی ست  همواره نگهدار و با شند تا بدین طریق هرگز لذت پدر بودن را ازدست ندهند.

به همین مناسبت ، شعری روان وسلیس به حضور"پدر" های عزیزتقدیم می داریــم

 

پدر خو ب من  ، ا ی ریشـــــــــــه ی من       ا ی همـه  ، جـو هـر ا ند یشــــــه ی من

ا ی حضـور تو  ، شبـــــم را مــــا هتـا ب       ا ی د لـم ر ا ، مُـهــر مـهــرا ت آ فتـــــا ب

ا ی شـعــورم ، مـمـلـوٌ ا ز گـُفـتــــا ر تــو       ا ی تـلا شــــــم ، مثبت ا ز رفـتـــــا ر تــو

من و جو د م ، ا زتو رو شن گشته ا ست       چها ر فصلم ، همچو گلشن گشته است

می نـوا زم تـا ر دل را  ، گــــــا ه گــــــاه       تـا شــود ا نـد و ه ، د و ر ا ز آ ن نـگـــــــاه

وا ژ ه هــا را ،  در غــزل  مـهـمـا ن کنـم       نـا م زیـبـــا یت ، د ر آن عــنـــو ا ن کـنــــم

همـچـو مـر وا ریـــد جـــا م سیـنـــه ا ی       ا ی " پــد ر " ، د ر قلب من آ یـیــنــــه ا ی

گر ، به رنجی ا ز من  ، ا ی محبـو ب من       ا ی ســرا پــا  خـــا طـــرا ت خـــــو ب من

می زنـم صـد بـو سـه ، بـر پیشــا نی ات       می شوم دست بو س و هــم قربا نی ات

غیرا ز آ ن ، طر حی نبـا شـد د لـپـسنــد        که " پـدر " هـا ر ا ، ز فـر  زنـد ا ن ر سنـــد

قـدر مـی دا نــم تـــو ر ا ،  ا ی نـــا زنین       حـلــقـــه ی جـــا ن مــرا ، هـسـتــی نگین

رو ز تـو ، فـر خـنــده و پــا یـنـــده بـــا د        بـهـــر تــو ، رو شـنـتـــر ین آ یـنـــده بــــا د

ا ی که تـو شمعـی و ، من پـر وا نـه ات       من فــدا ی کـلـبـــه ی شـــا هــــا نـــه ات

کـه د ر آن ، بسیـار عشق است و صفـا       ا ز و جـو د " مــا د ر م " و ، ا ز " شــمـــا "

{ بر گزیده ا ز مجمو عه اشعار  نا مکتوب " پر وا نه میلانی میبدی " با این امید که  مقبول  طبع عزیزان واقع شود.} 

فرهنگی

                                      « قدر دو ستی»

ا ز بلندا ی رفیـع آ مـد نـدا ی د و ستـی     حُبِ ا نس و جا نِ عا لم کرد فدای دوستی

جای بو ریا ی فرسوده عزیزی پهن کرد      فرش ِ سبزِعا شقی ، در زیر پای دو ستی

آ دمی درسیرآ فاق زمان سرگشته بود     عـا لمی بی ا نتهـا آ ورد ، خـدا ی دو ستی 

آ فریـد ، آ ن آ فرین پـر وردگـار پُـر توا ن     نا لــه هـا ی بینـــوا را ، در نـوا ی دو ستی 

از طلا ونقره و دُر، و عقیق و لعـل ِ ناب     هست بـا لا تـر ، کـلام  پُـر بهـا ی د و ستی

درقدیم و در جدید و حا لیا ، فر دا و بعد     هر پـدیـده می ترا ود ، در هـوا ی د و ستی

در نگاه ما که این ذرات عا لم زو ج شد     جمـلـه آ مـد ابتـدا ، امـرو صــلا ی دو ستی

                            بین دو ستی ی بشر ، گرضعف وسستی شدپدید

                            لا جـرم بـا یـد گـرفت ، زین پس عــزا ی د و ستی

                            من چنین در ک کر ده ا م ، در بین ا نسـان  شرور

                            پـچ پـچ و نمــا مـگـی ، بـا شـــــد بـلای د و ستی

                            می سپـــارم من بشــررا ، ا ین زمـان وهـرزمـان

                            دست ِ پُــر زور و تـوا نـمـنــدِ ،  خـدا ی د و ستـی

تا ببینند و نگو یند ، آن جواسیس ِ خجول     شکر،شد پا یا نِ بحث و ما جرای دو ستی 

روچنان پروانه ی اطهرطلا یی شعله را      حلقه های عاشقی کن، درورای دو ستی 

                               { بر گزیده از کتاب «گنج پنهان » دیوان اشعار "پر وا نه میلا نی میبدی"

دو ستا ن گرا می  که ا ز ا ین حریم فضا یی " ا لکترو مغنا طیس" عبور می کنید. ضمن عرض خو ش آمد گو یی

به همه شما گرا میا ن بزرگوار ،فرا رسیدن  روز بیست و پنجم تیر ماه  که مقارن با "روز بــهـــــــــــز یستـــی"

 و بیست و ششم را که روز " پـــــــــــــــــــــــــــــدر" ا ین گو هر نا یا ب و گرا نبها  می با شد به  شما نا زنینها

  صمیما نه تبریک گفته وهمه ی ا یا م را برا یتان پر با ر و پر ثمر آ رزو مندیم" پیش به سوی بو سه برچهره ی پدر."

 

فر دا خیلی دیره .!

            « فر دا خیلی دیره »

{برگزیده ا زمجموعه مقا لات « فردا چه خوا هدشد.؟!» به قلم "پروا نه میلا نی میبدی".}

 سا عتها ی  اول صبح بو  د و هنوز گر ما طا قت فر سا نشده بود

که  لنگا ن لنگان برای خر ید نا ن از منزل که حوا لی ی یک میدان

پر اذ دها م است خا رج شده بو دم  . در آن شلو غی ها  یکی ـ

 ازاها لی ی محل که بسیار با نو یی محترم و معقــول و فرزا نه

 می با شد را دیدم که  شتا با ن  از میان عا بران پیش می رود. 

 با صدای بلند صدا یش کرده و پر سیدم دخترم باا ین همه عجله 

کجا می روی.؟ ،درحا لیکه دستش را به سینه گذا شته و از دور

سلام و تعظیم می نمود با صدای بلند گفت به "حـج تمـتــع" .

من در شعو ر و ا ند یشه  و فهم و کما لات ا ین نا زنین  هـر گـز

کو چکترین تر دیدی ندا شتم و می دا نستم که در پس گفتار و

کر دارش غنا یی نهفته است که در این هنگام متو جه شدم 

عده ای ازعا برا ن و حتی منتظران پشت چراغ قرمز را هنمایی

نیزبا شنیدن آ ن عبارت آ نهم در ا ین وقت سال بسیار متعجب

شده اند ، لذا  با صدای بلند که در میان آنهمه سرو صدا  قادر به

شنیدنش با شد گفتم : تصور می کنم منظور شما "حج عمره "

است . در سته .؟ پا سخ داد : خیر منظورم  هما ن "حج تمتع"

می با شد . مجدداْ گفتم : "حج تمتع " که در ما ه  ذیحجه انجام

می گیرد در حا لیکه  تو ی  ما ه رجب هستیم . . . . . . . . . . . . .

گفت : می دانم ولی من هفته ای یکبار به "حج تمتع " مشرف

 می شوم. ، من  که متو جه ی تعجب عا برین و  سر نشینان

  ما شینهای پشت چرا غ قر مزنزدیکمان  شده بودم و ازطرفی

با شنا خت قبلی که از ایشا ن د ا شتم  خوب می دا نستم که 

در عمق گفتار ا و مفهوم  با ارزشی که می توا ند تقریبا ْ معا دل

 چنا ن  ثوا ب بزرگی با شد  نهفتـــه ا ست و نیـز د ر ا ین لحظ

 چرا غ را هنما یی  سبز شده و را نند ه هــا مکرر برای هــــم

 بو ق می زدند و گرو هی اعم از  پیا ده و سواره با کندی  عمل 

منتظر  نتیجه ی  گفتگوی شتا با ن ما بودند  و نیـــز بر تشدیـد 

اصوات و ترا کم ترا فیک و  تعجب  اشان افزود ه شده بود و من

همچنان  منتظر  تو ضیح آ ن شخصیت متین و فرزا نه در مورد

معنای گفتارش بودم که  متو جه ی اختلا لات جوانب گشته و 

درحا لیکه پیش می رفت چنین گفت : ببخشید شتاب دارم و

نمی توانم با شما بیشتر صحبت کنم آ خه  من هر هفته یکبار

 برای دیدار "وا لدین عزیزم "به منزل آنها می روم و برا یشان

هرغذایی که دوست دا شته با شند می برم وازخوشحالی ی

آنهاآنقدرخرسند می شوم که حس می کنم به "حج تمتع"رفته ام

آ یا به نظر شما چنین نیست.؟.......در حا لیکه دستها یش را

به علامت " خدا نگهدار" تکان می داد ، در میان  دیگر عا برا ن

از نظر نا پدید شد. و من ما ندم و گو نه های مر طوب و نا ظرا ن 

 بهت زده و بغض در گلو که شا ید برای آ نها نیز همچنا ن من ،

رفتن به چنین "حج تمتع " ای  دیگر دیر شده بود. 

         

روز "قلم " خجسته باد.

جمعه چهاردهم تیرماه مقارن باروز" قلم "د را یران جا وید وپا یدار

بر تما می ی عزیزان  هو شمند و توا نای این گستره ی ما ند گار

علمی فر هنگی  خجستـــــــــــــــــــــــــــــه و پر بار  و پر ثمر با د.

 

چنان خو استم ،چنین شد.!

 خوا ستم را جع به ا رزش دو ستی ها بنو یسم که یا دم آ مد پیش ازا ینها

شعری  رسا در ا ین زمینه سروده ا م  که به  مهر و محبت و ارزشها ی -

ا نسا نی ی آ ن پر دا ختــــــه  و در ا و لین فر صت ممکن  آ نرا منعکس 

 خوا هم نمود. ولی دلم نیا مد تصویر فوق را که در را بط با دو ستیهای

مهر و ا لفت آ فرین در ج نمودم   حذف کنم . بنا بر ا ین ا گر به مطا لبی 

متفا وت با  آ ن می پر دا زم  تعجب نکنید. بخصوص که برا ی ا نسا نها ی

فهیم - هیــــــچ و قت مهر بان بو دن و مهر ورزیدن نسبت  به  دیگران

 دیر نیست . و حا لا مطلبی که می خوا هم به آن به پر دازم ا ین ا ست

می گفت : ترا به خدا  یکی منو  حلا جی کنه . منظورم ا ینه که آ نا لیز-

و تجزیه ام کنه .آره نقدم کنه می خوام بدونم به چه زما نی تعلق دارم.

نمی خوام بگم با همه فرق دارم و تا فته ی جدا با فته هستم و از بقیه

جلو ترم و به آ ینده تعلق دارم. نه قصد چنین اد عا و جسا رتی را ندارم.

شا ید مر بو ط به قر نها ی گذشته با شم. به هر طریق خود را با زمان

 حال منطبق نمی بینم . به قو لی خود را بیرون ا ز ا ین ا کو سیستـم

حس می کنم  و می خوام بگم  که  نه تنها با ا یا م  و زما نه ما نو س

نیستم  بلکه در هیج یک ا ز ا بعاد وسیع و متفا وت آن هم نمی گنجم.

دلم برا ی خودم و بی همز بو نی و بی مو نسی ها ی تلخ روز گاری

که نا خو ا سته درآ ن  غرق شدم می سو زه . ا لبتــه دو ستیـهــا ی

 متفا و تی را تجر به کرده و ا ز هر نو ع آ ن درسـهـــا ی گو نـا گو نی

نیز آ مو خته  و  مجمو ع آ نها  منتج به عـقـا ید فعلی ا م گر دیده کـه

درا ین فضا ی فضا یی - بسیاربا ا حتیا ط به عنوان و مطرح کردنشان

پر دا خته ا م . با ا ین ا مید که فرزا نه ا ی ا ندیشمند و مدبری  دا نــا

و فرهیخته ا ی تو ا نا .ا ین بن بست من نو عی را به طریقی عقلا یی

و عملی . پیو ند دهد با ا رزشمند ترین شا ه را ها ی برازنده ی بشری

تا هر فردی در جا یگاه ا ستحقا قی ی خو یش قرا ر گر فته و در ا ین

سیا ره ی  مو لتی عنصری  دچا ربهت و حیـرت نا با و ری و د ر نتیـجـه

سرگیجه ها ی ا سف ا نگیزنا خوا سته نشو د.چنان که چنین بسیارند.

  بعد ا ز مقدمه { بر گزیده ا ز مجمو عه مقا لات < فر دا چه خوا هد شد .؟! > به قلم " پر وا نه میلا نی میبدی " }