دخترک جوان می گفت: نه تنها دیگر د ر فضا ی آشپز خا نه ی منزل ما ، ا ثری ا ز
طعم و بو ی غذا ها ی خو شمزه ی دست پخت ما درم به مشا م نمی رسد بلکه
در سا یرقسمتها ی ا ین آ پارتمان کوچک و مخرو به ی هفتا دسا له ی فرسوده نیز
هیچ ا ثری ا ز مهر ، ا لفت ، عشق ، د لگرمی ، ا مید و هر از گا هی مثل گذشتــــه
لبخند و کفتگو های شیر ین بین ا عضا ء چهار نفره ی ما ، به چشـم نمی خـو رد .
آنچه که بیش ا زهرچیز فضای چهاردیواری ا ین آ پاتمان کهنه را پُر واشغال می کند
در وا قـع بحثهـا ی تنـد و کسل کننـده ا ی است که بین مادر سی و پنـج سـا لـه و
پدرچهل سا له ام درما ه های ا خیربرسردخل ضعیف و خرج متورم و غیرقا بل مهار
رو زا نه ی خا نوا ده صورت می گیرد . آنها بارها و بارها ، با صدای بلندو سکوت شکن
و با حا لتی بسیار عصبی ، مخا رج روزا نه و هفتگی را محا سبه نموده و در پا یا ن
هر کدام با نا را حتی و ا خم به گو شه ا ی نشسته و زا نو ی غم در بغل می گیرند .
گا هی با خودفکرمی کنم ، شا یدآ نها من و برادرکوچک ده سا له ا م را کــــــــــــــه
درگو شه ا ی ا ز ا طا ق خزیده و هردو سر گرم درس خوا ندن هستیـم نمی بیننـد .
و چون عدم اعما ل کیفیت و خا صیت فیزیکی ی اسمز را که یکی از مهمترین عوا مل
تعا دلات ا جتمـا عی در هر زمینه ا ی می د ا نــم و لی متــا سفــا نـه در محیـط و
ا کوسیستم خودحس و مشا هده نمی کنم ، لذا بعنوان یک محصل شانزده سا له ی
تیز هوش ، صد درصد به وا لدین جوان و عزیزم حق می دهم که آ شفته و پریشا ن
آ ینده ی من و برا در ده سا له ا م که ا و نیز ا ز شا گر دا ن تیز هوش مدر سـه اش
می با شد شده و نگرا ن اقتصاد رنگ پریده ی زندگی اما ن با شند . مضا فاْ برا ینکه
هیچ کس نیست که بدا ند با لا خره " فر دا چه خو ا هد شد.؟! " بسرا غ برادرم رفته
او را که غم محیط زندگی ی فقیرا نه امان را بسیار حس نموده و اصلاْبروز نمی دهد
در آ غو ش کشیده و به سینه می فشارم، سرش را می بو سم و یکباره . با شتاب
بسوی آ شپز خا نه دو یده و یک پیاز بر دا شته و خرد می کنــم ، بدینسا ن رطـو بت
مو جود سطو ح چشما نم را از همه پنهـان می دارم و مثل همیشه پیاز بیچاره را
متهم به سو زا دن چشمهایم می کنم . و با صدای بلند به وا لدینم می گو یـــــــــم
من ا ز فر دا در دبیـرستـان و محلـه ا ما ن ، به تدریس و تقـویت دروس شـا گر دا ن
ضعیف خوا هم پرداخت ، هما نگونه که خودتان نیزدردورا ن تحصیل چنین می کردید.
برادرم می گو ید : منهم ، منهم . مادر م می گو ید : خدا را شکر که بچه ها یمـــان
کودن نیستند . و پدرم با صدای بلند ترخدا راشکر می کند که درهمین موقع همسا یه
طبقه ی پا یین خبرمی دهدکه دو باره لوله های ساختمان ترکیده و چاه فا ضلاب نیز
پرشده ا ست . و من که خودرا مصمم نموده بودم ازفردابا تدر یس خصوصی ، قدمی
درجهت تحکیم ا منیت ما لی ی خانوا ده ا م برداشته وکمکی به پدرجوان و همیشه-
خسته خود با شم ، با مشا هد ه ی وا رفتن دو باره ی وا لدینم یک پیاز دیگر پوست-
گرفتم ، و لی ا ینبار به ا فتخار سلا متی خا نو ا د ه ی خود و دیگر سر نشینا ن این -
آ پا ر تما ن فرسوده که ا کثرسا کنین آن جوا ن بو ده و او ضا ع اقتصا دیشان بهتــراز
احوا لات ما نبود . ! و هرکس به طریقی گاه مجبور می شد پیاز پوست کنده ومنتظر
سرنوشت نها یی ا ین کشتی ی تا یتا نیک بخت به پا یا ن رسیده بدون مقصربا شد .

