گـَر مُلَـوی و حـا فظ و سعــدی بــو دنـــد ا ز دست دزدا ن شعـر نمی آ ســـو دنــــد
شـا ید که کتا بشان بسی چاپ می شـد لیکن ز نشــا ن و نــا م ، پنهــا ن بـو د نــــد
من سـا بـقــه ی سـو خـتـن آ ثـــار دارم دزدان کـتـــــــاب گـــــره زده بــــر کـــــارم
زیـرا کـه یکـی زپـنـچــه ا م غـارت شـــد مغـشـوش نـمــود ا نـد یـشـــه و ا فـکــارم
گـرعـا شـق آن لـُعـبـَدِ ر َعـنــا گـشـتــی اشـکــا ل نــدارد ا گــــه رســوا گـشـتـــی
یک عـمــر ا گــر نـظــر بـر ا و ا نـــدازی هـَـر گِــز نـَـه دُچــار کـــار بـیـجــا گـشـتـی
آ نقــدر قشنـگ و نـا زنین خلـق شـــده خـوشتــــر ز هُلـُـو کـه وارد حلـق شـــــده
د ر عمق د لـــم ، قنــد و شکـر آب بکرد تـا کـُل ِ حـضـــور من بـر ا و دَ لـق شــــده
جای تودرفکرو دراندیشه ا م خا لی شــده کارتو پیـوستـه جـنـجـال و پُـزعالی شــده
قاب عکست راشکستم چونکه آن تصویرتو بهرمن بیرو ح ترا ز نقش گل قا لی شـــده
وقتی سگ مـا ، مُـرا قب خـا نـه نبـا شـد پس از سگ همسا یه تو قع ز چه با شد؟!
با ید که حفا ظت کنیـم ا ز کلبـه ی احزان تا حیطه ی خود ر ا بنما ئیم چو گلستــا ن
ا ی بـی خبـر ا ز " ا نجمن د ا نشـگـــام" چگو نه تو خوا هی که بگیری فر جــام؟!
ما بـا هـم و ، همـه بی همیـم در عـا لـم بر خیز و بزن ، به نا م " د ا نشگـا م " جام
ا نـدیشــه ی ا ین تفـکــر" دا نشـگـــام " یک شب ، بـه درون ذ هـنــــم آ مــد آ را م
فـر دا بـه ردیف جـــدول ا نـــــدا ختـمش تــا ثبت سنـــــد کـنــم بــرا ی فــر جـــا م
ا ین نها نخا نه ی چار وا حده ی جنجـــا لی طبقـا تش نشـود لحظـه ا ی ا ز تـو خــا لی
گرچه گنجایش وسطح اش به اندازه مشت لیک دریا صفت هست و همی سیمرغ با لی
یـا ر ا نی که ا ز سلسله ی شیـر هستـنـد بـا جر ثـو مه هـای پست ، در گیر هستنـد
حتی ا گـر ا ز گـر سنـگـی جـا ن بـد هنــــد نسبت بـه حـرا م د نـیـوی ، سیـر هستنـد
{ بر گزیده از مجمو عه دو بیتی های " پر وا نه میلانی میبدی ".}
