"مو لا نا جلال ا لدین محمد بلخی "، مشهــور بـــــــه
مولای روم که ا ین شهرت به لحاظ طول ا قـــــــامت
ا ین ا دیب نامـــو ر درآ سیـا ی صغیـــربــوده ا ست .
ا ین چنین مینـا گری ها کـار تُست ا ین چنین ا کسیرها ا سرا ر تُست
آ ب را و خا ک را بـــــرهـــــم زدی ز آ ب و گــــــل نقـش تن آ دم زدی
هرکه دور ا ز رحمت رحما ن بُـــوَد ا و گدا چشمست ا گر سلطـان بُوَِد
ا ندک اندک می ستا ند آ ن جما ل ا ند ک ا ند ک خشک می گرددنهال
دشمن آ ن با شد کزو آ یـد عـذاب مـا نـع گـردد لـعــل را ا ز آ فـتـــا ب
من ند یدم د رجها ن جُست و جـو هیــچ ا هلیت بـه ا زخـو ی نـکــــو
هرکسی کوعیب خوددیدی زپیش کی بُدی فارغ خودا زاصلاح خــویش
صو رت ظا هـر فنـا گـر دد بـه دان عـا لـم معنـی بمـا نــد جـــا و دا ن
چند با زی عشق با نقش سبــو؟ بگذ ر ا ز نقش سبو ، رو آ ب جــــو
ذکرحق کن با نگ غولا ن را بسوز چشم نرگس را ا ز ا ین کرکس بدوز
با نگ غو لا ن هست با نگ آ شنـا آ شنا یی که کِشد سـو ی فنــــا
درو جو دما هزا را ن گرگ و خوک صا لح و نا صا لح و خوب و خَشُوک
سا عتی گرگی د ر آ ید در بشــر ساعتی یوسف رُخی همچون قمر
مـا زبـا ن را ننگـریـم و قـــــا ل را مـا د رون را بنگـریـــم و حـــــا ل را
ملت عشق ازهمه دینهاجداست عاشقا ن را ملت و مذهب خدا ست











